Bookchilling

Z niemałą trwogą patrzę jak na rynku wydawniczym przybywa książek poruszających temat nastolatków cierpiących na depresję, która potem popycha ich w stronę samobójstwa. Z jednej strony cieszę się, że autorzy książek nie robią z tego tematu tabu, bo nie ma nic gorszego nic usilne udawanie, że nic złego się nie dzieje. Zastanawiam się jednak, czy coraz więcej takich pozycji nie świadczy o tym, że problem bynajmniej się nie zmniejsza, a z dnia na dzień staje się poważniejszy? Obecność na rynku takich książek jak Eleonora i Park Rainbow Rowell, Wszystkie jasne miejsca Jennifer Niven czy Moje serce i inne czarne dziury Jasmine Wargi, o której poniżej piszę, świadczy o tym, że my jako społeczeństwo (nie tylko polskie) mamy poważny problem.

Poznajcie Aysel. Aysel to dziewczyna, która nie może pogodzić się z czymś czego dopuścił się jej ojciec. Wyśmiewana w szkole bądź traktowana jak trędowata przez swoich rówieśników wcale nie ma łatwego i przyjemnego życia. W domu również nie układa się tak jakby chciała. Ogromny ślimak depresji, który umościł sobie ciepłe mieszkanko gdzieś w okolicach jej brzucha powoli popycha ją w stronę samobójstwa. Pewnego dnia, korzystając ze strony internetowej, poświęconej tematowi samobójstwa, poznaje Romana, który staje się jej partnerem do samobójstwa. Oboje skrywają tajemnice, którymi ciężko jest im się dzielić. Może jednak minus i minus w życiu realnym również da plus?

Jakiś czas temu usłyszałam od znajomego, że samobójstwo to domena tchórzy. Nie zgodzę się z nim, podobnie jak nie zgodziłaby się z nim bohaterka książki Moje serce i inne czarne dziury. Twierdzi ona , że aby popełnić samobójstwo człowiek potrzebuje niesamowitej odwagi, bowiem targnąć się na własne życie, wcale nie jest łatwo. Oglądając reportaż Krzysztofa Gonciarz Las samobójców miałam ciarki. Czytając książkę Jasmine Wargi nie miałam dreszczy. Z góry mniej więcej przeczuwałam co może się wydarzyć. Książka okazała się dosyć przewidywalna. Temat, który poruszyła autorka mógłby zostać bardziej rozwinięty. Akcja toczy się naprawdę szybko, a kolejne rozdziały są zapisane w formie odliczania do wyznaczonego dnia samobójstwa. Brakowało mi jednak silniejszego wciągnięcia czytelnika w fabułę. Tylko momentami czułam ten znajomy skurcz serca, który niemal nie opuszczał mnie podczas lektury Promyczka Kim Holden.

Jeśli chodzi o bohaterów to zdecydowanie bardziej przekonał mnie do siebie Roman. Może dlatego, że wydawał mi się po prostu bardziej autentyczny i prawdziwy, lepiej wykreowany i bardziej przemyślany niż Aysel. Łatwiej było mi zrozumieć jego smutek i poczucie winy. W stosunku do Aysel, odniosłam wrażenie, że potrzebowała po prostu bliskiej osoby, której mogłaby się wygadać. Równie dobrze tą osobą mogłaby być jej siostra czy mama, jednak Aysel uparcie nie chciała ich do siebie dopuścić. Bohaterka czasami sprawiała wrażenie jakby nie widziała nic poza czubkiem własnego nosa. Nie zrozumcie mnie źle, nie twierdze, że nie było jej ciężko, trudno i że nie miała depresji. Nie. Chodzi mi po prostu o jej trochę egoistyczne podejście do sprawy; typu: Tylko ja cierpię. Nikt inny. To co zrobił mój ojciec dotknęło wyłącznie mnie, nikogo innego. A to bzdura. Jej mama ucierpiała na pewno tak samo, w końcu przeżyła z nim jakąś część swojego życia. Nie twierdzę również, że Aysel nie wzbudziła we mnie nawet iskierki sympatii. Była, w moim odczuciu, postacią po prostu mniej wiarygodną.

Rzeczą, która naprawdę mi się podobała w tej książce, było zakończenie. Autorka pokusiła się o końcówkę, która niekoniecznie wszystko ostatecznie rozwiązuje i wyjaśnia. Zostawia czytelnika z pewną niewiadomą. Jaką? Tego nie mogę wam zdradzić. Przekonajcie się sami!

Bardzo cenię sobie książki, które mogą zmienić czyjeś życie na lepsze. I chociaż książka Jasmine Wargi mogłaby zostać napisana odrobinę lepiej, bardziej emocjonalnie, w sposób który chwyciłby czytelnika za serce równie mocno co historia Promyczka, to i tak najważniejsze w tej książce jest jej przesłanie. Słowa pomocy i empatii płynące ze stron. Bo nikt na świecie nie jest tak naprawdę samotny. Jest mnóstwo osób, które mogą wyciągnąć do nas pomocną dłoń. Musimy jedynie ją zauważyć i mocno ją chwycić.

Jasmine Warga, Moje serce i inne czarne dziury, przeł. Ewelina Kleszcz, wyd. Burda książki 2016

Pamiętam czasy kiedy słysząc słowa: bogowie, herosi, tytani, Olimp, nad głową zapalała mi się żarówka z napisem: Jan Parandowski. Jego opowieści o bogach, tak łudząco podobnych do zwykłych śmiertelników, były na dobrą sprawę jedynymi jakie znałam. Dopiero parę dni temu jedna dobra duszyczka pożyczyła mi książkę Ricka Riordona, która niemal bez ostrzeżenia wrzuciła zarówno mnie jak i swojego bohatera do świata bogów. Świata, który aż buzuje od intryg, zdrad, kłamstw i przeróżnych masek, za którymi skrywają się prawdziwe oblicza i motywy bohaterów.

Percy to przeciętny, na pierwszy rzut oka niczym nie wyróżniający się nastolatek. Ma jednak dziwną tendencję do pakowania się w kłopoty, które najczęściej kończą się wyrzuceniem ze szkoły. Kiedy podczas klasowej wycieczki sprawia, że nauczycielka polskiego rozsypuje się w drobny mak, cały jego świat upada na głowę. Dziwny ciąg zdarzeń oraz rozmów, których jest świadkiem zdaje się nie mieć końca. W końcu wychodzi na jaw, że Percy jest synem jednego z bogów olimpijskich, którzy uwili sobie gniazdko w Ameryce. Trafia do Obozu Herosów i otrzymuje niesamowicie trudną misję,podczas której musi odnaleźć Piorun Piorunów, czyli całkiem poważną zabawkę Zeusa, zanim będzie za późno i cały świat pogrąży się w wojnie.

W całej książce znalazłam parę rzeczy, które mi osobiście niezbyt się podobały lub które należałoby nieco podszlifować. Może zacznę od języka, który chwilami był zbyt prosty, momentami zakrawający na dziecinny. Doskonale zdaję sobie sprawę, że to książka, której grupą docelową jest o wiele młodszy odbiorca niż 21 panna, która myśli, że wie wszystko. Nie czytałam książki Riordana w oryginale, więc trudno jest mi powiedzieć czy to autor dobrał język w taki sposób czy może palce w tym (dosyć delikatnie, ale jednak!) maczał tłumacz. Kolejną rzeczą na którą zwróciłam uwagę są nazbyt lekkomyślne działania bohaterów. Postępowali oni bez żadnego zastanowienia, bezmyślnie szafowali swoim życiem na prawo i lewo. Chwilami miałam wrażenie, że misję, którą otrzymali traktują jak zabawę, a #yolo jest ich życiowym mottem. Bali się wymawiać imiona bogów, ale rzucanie im hejtów w twarz było jak najbardziej w porządku, świadczyło o odwadze(trochę bezmyślnej – znowu!) i było całkowicie bezpieczne.

Akcja w książce mknie bardzo szybko, praktycznie nie ustając, dlatego ciężko jest przerwać lekturę na którymś rozdziale i iść przykładowo sprzątać kuchnię, bo kończąc jeden rozdział chce się już wiedzieć co będzie się działo w następnym. Dynamiki dodają również liczne dialogi oraz krótkie wymiany zdań między bohaterami , niektóre z nich rzeczywiście potrafią czytelnika rozśmieszyć, niektóre mogłyby być skonstruowane bardziej logicznie.

Czym Percy tak naprawdę chwycił mnie za serducho?

Pomimo czasem zdarzających się dziwnych i nieprzemyślanych wybryków, Percy jest naprawdę dobrym wzorem bohatera dla młodego czytelnika. Posiada cechy charakteru, które człowiek powinien w sobie pielęgnować od najmłodszych lat. Należy zwrócić przede wszystkim uwagę na docenianie swoich przyjaciół, zaradność, odwagę, humor i chęć niesienia pomocy. Cieszę się oczywiście, że autor nie pozbawił Perciego również cech negatywnych (wybuchowy charakter, porywczość i roztrzepane), ponieważ każdy jest tylko człowiekiem, każdy ma prawo do błędów i każdy powinien pracować nad sobą, powoli się doskonaląc. I uważam, że to jedno z naprawdę ważnych przesłań płynących z tej książki.

Autor zarobił u mnie również dużego plusa, ponieważ wykazał się niecodziennym podejściem do tematu mitologii. Chodzi tutaj w głównej mierze o przedstawienie bogów olimpijskich żyjących w XXI wieku. Przecież nie tak łatwo być na bieżąco ze wszystkimi nowinkami technicznymi. A tutaj bóg na motocyklu, tu jakieś gadżety, tu jakieś transmisje telewizyjne…Genialne, prawda?

Ponad to książka przesycona jest różnymi informacjami, które w bardzo łatwy sposób można przyswoić. Najczęściej jest to wiedza, albo pomijana w szkole, albo podawana w tak niemożliwej do strawienia formie, że żaden uczeń do mitologii raczej już w przyszłości nie wróci, a szkoda! Kto nie jest ciekawy jak zabić Meduzę,albo z kim Ares spotyka się po kryjomu, żeby żona się nie dowiedziała? Wiedza przydatna i niesamowicie życiowa (przesadzam trochę), ale co jeśli okaże się, że jesteśmy herosami? Lepiej się przygotować!

Podsumowując. Czekam na kolejne części, które dobra duszyczka obiecała mi dostarczyć w najbliższej przyszłości. Mam nadzieję, że nie zawiodę się i dalej będę trochę matką – kwoką , która stoi nad Percym, drży o jego życie, a jednocześnie w głębi serca mu kibicuje, żeby skopał jeszcze trochę potworowych tyłków!

A Wy mieliście do czynienia z Percym? Jak Wam podobały się jego przygody? Jestem bardzo ciekawa!

Rick Riordan, Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy, tom 1, przeł.Agnieszka Fulińska, Galeria Książki 2009.

Czujecie czasami, że życie daje Wam w kość? Wali prawym sierpowym w twarz, a Wy padacie na ziemie niczym worek kartofli? Czy macie czasami wrażenie, że nie podołacie, że to wszystko to was już przerasta, macie ochotę powiedzieć życiu: Ha! Ja to już podziękuję! Cześć i czołem!

Jeśli tak, to mam dla Was dobrą wiadomość. Znalazłam osobę, która tchnie w Was, drodzy czytelnicy, ciepło, wiarę i tony pozytywnej energii. Poznajcie Promyczka!

Życie Kate Sedgwick nigdy nie było bezbarwne. Dziewczyna pomimo problemów i tragedii zachowała pogodę ducha - nie bez powodu jej przyjaciel Gus nazywa ją Promyczkiem. Kate jest pełna życia, bystra, zabawna, ma również wybitny talent muzyczny. Nigdy jednak nie wierzyła w miłość. Właśnie dlatego - gdy wyjeżdża do San Diego by studiować w Grant, małym miasteczku w Minnesocie - kompletnie nie spodziewa się, że przyjdzie jej pokochać Kellera Banksa.

Skupmy się przede wszystkim na bohaterach, bo to dzięki nim autorka wykreowała pełną magii i ciepła historię, która nie tylko głęboko porusza czytelnika i nakłania go do refleksji, ale jest też po brzegi wypełniona cudownym humorem, który nie pozwala się od niej oderwać.

Kiedy myślisz, że kogoś znasz, ten ktoś się zmienia. Albo ty się zmieniasz. A może ta zmiana jest obustronna....I to zmienia wszystko.

Promyczka czyli Kate lub Katie (jak nazywa dziewczynę Keller) muszę uznać za jedną z najbardziej autentycznych i optymistycznych postaci żeńskich w całej literaturze. Przyznaję bez bicia, że początkowo bardzo ciężko było mi znieść jej wszechobecny optymizm. Po cichu krytykowałam autorkę za przerysowanie bohaterki i zrobienie z niej Śnieżki po marihuanie. Z biegiem lektury wszystko się zmieniło, a ja pokochałam Kate za jej dobroć, szczerość, odwagę, zaradność i przede wszystkim za uśmiech, który rozjaśniał nie tylko ten książkowy świat, ale również mój - rzeczywisty. Kate jest bohaterką, której chyba nie da się nie polubić, jej pogoda ducha jest autentyczna, nie można wyczuć w niej nawet odrobiny fałszu. Ciężko mi jest sobie wyobrazić tak pozytywnego człowieka w realnym życiu, co nie znaczy, że nie chciałabym, aby takich ludzi były tysiące i miliony.

Kim Holden w Promyczku stworzyła również model najlepszego przyjaciela kobiety. Cechy charakteru posiadane przez Gusa to te najbardziej wartościowe. Jest nie tylko troskliwy i opiekuńczy w stosunku do Kate, ale co najważniejsze nigdy jej nie ogranicza, a jedynie wzbogaca. Dlatego też Promyczek mógł być Promyczkiem. Takie jest życie. Nasi przyjaciele definiują nas samych, bez nich bylibyśmy zupełnie innymi osobami.

Nie sposób nie wspomnieć o muzyce. Kim Holden przyznaje, że muzyka była niejako bodźcem, który dodał jej energii przy pisaniu. Niektórym rozdziałom przypisane są nawet konkretne utwory. Muzyka była również ważnym spoiwem relacji między Kate i Gusem. Z jej pomocą się porozumiewali, wyrażali siebie, wspierali drugą osobę, dawali sygnał, że są tuż obok.

Nauczyłaś mnie, że dobrze jest wyjść ze swojej bezpiecznej skorupy i robić rzeczy, które przerażają i sprawiają, że czuję się niezręcznie. Nauczyłaś mnie, że dobrze jest się wygłupiać i popełniać błędy.

Po Promyczka sięgnęłam zaraz po lekturze Małego Życia (link do recenzji). Zarówno jedna jak i druga opowieść zawładnęła moim sercem. Obie opowiadają o miłości i przyjaźni, może trochę w innych wydaniach, ale to uczucia, które bez względu na płeć znaczą zawsze to samo. Dwie historie, które mogą zmienić nasz sposób patrzenia na świat, a co za tym idzie również nas samych. Życie mamy tylko jedno, a więc na co czekać? Stwórzmy legendę!

Graham Masterton to nie pierwszy autor, który porusza kwestie tajemnic pilnie skrywanych przez Kościół. Nie mówi jednak o skarbach i górach złotych monet piętrzących się w podziemiach któregoś z klasztorów. Zahacza on o bardzo istotny, bo współczesny, problem z którym boryka się Kościół na całym świecie – pedofilię.

Dwóch rybaków znajduje w rzece zwłoki uduszonego księdza, który przed śmiercią został poddany wymyślnym torturom i wykastrowany. Wkrótce w ten sam sposób giną kolejni księża i zakonnicy porwani z diecezji w hrabstwach Cork i Ross. Dochodzenie prowadzi komisarz Maguire, ambitna policjantka. (…) W toku śledztwa odkrywa szokujące fakty na temat ofiar. Przed laty wszyscy byli podejrzewani o molestowanie seksualne dzieci. Odeszli wprawdzie z Kościoła, ale żadnemu oficjalnie nie postawiono zarzutów.

Upadłe Anioły to pierwsza książka Mastertona z jaką miałam przyjemność się zapoznać. Zaczęłam dosyć nietypowo, bo od drugiej części serii, co jednak, w najmniejszym stopniu, nie przeszkodziło mi dać się porwać fabule. Pomimo występujących tutaj bohaterów z poprzedniej części nie odniosłam wrażenia, że brakuje mi jakichś istotnych informacji z ich życia, które decydowałyby o niepełnym odbiorze treści książki.

Sam pomysł na fabułę uważam za ciekawy. Miałam jednak wrażenie, że ciekawy jest tylko z jednego powodu. Bo dotyczył Kościoła. A ludzie mają często w sobie taki całkiem dziwaczny zwyczaj fascynowania się problemami i grzechami tych, którzy przecież ciągle rozprawiają o miłosierdziu i miłości do bliźniego. Nie odczułam jednak wielkiego efektu WOW na końcu powieści, tak dobrze znanego nam z książek Cobena, w których mamy ochotę przeczytać posłowie, bo może jednak autor postanowił ponownie zmylić czytelnika i to tam napisał imię sprawcy, a nie na ostatniej stronie.

Bohaterowie Upadłych Aniołów to typowi funkcjonariusze policji, którzy swoją pracę wykonują z 200% oddaniem, a w domu poświęcają się budowaniu rodzinnego ogniska na tyle, na ile pozwoli im w danym momencie praca. Nikt nie wzbudzi w czytelniku nadmiernej irytacji, za nikim również nie wskoczy on w ogień. Czytając książkę mamy obojętny stosunek do postaci przedstawionych przez autora, do nikogo nie zapałamy większą sympatią. Bohaterowie byli w porządku, ale brakowało im czegoś. Jakiejś iskry, która stanowiłaby również wzbogacenie utworu.

I chociaż zaraz po lekturze byłam naprawdę zadowolona, tak gdy trochę ochłonęłam i przemyślałam sobie całość, stwierdziłam, że czuję niedosyt. Może wszystko to kwestia lekkich niedociągnięć, a ja się czepiam, bo dopadła mnie kobieca przypadłość i wyżywam się na bogu ducha winnym Grahamie Mastertonie, ale czytając tę książkę nie spotkało mnie ani wielkie rozczarowanie, ani wielki zachwyt. Był to naprawdę dobry kryminał, jednak nie wychylający się ponad przeciętną. Nie zmniejszyło to jednak mojej chęci do sięgnięcia po poprzednią część serii. Kieruje mną nie tylko ciekawość, ale również powiedzenie, że dobrych książek nigdy za wiele, a ta…(choć fajerwerków nie było!) do dobrych z pewnością należy. :)

Pozycja, która wdarła się do czytelniczego światka wywracając go do góry nogami. Przeglądając bookstagramowe profile czy wertując kolejne adresy blogów nie sposób nie zwrócić na nią uwagi, bo chociaż tytułowe „życie” jest małe to książka może przerazić swoją obszernością. Jednak to nie rozmiar był powodem, dla którego okrzyknięto ją najgłośniejszą amerykańską powieścią roku. Małe Życie to ponadczasowa historia, która zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury.

Czterech przyjaciół tuż po ukończeniu studiów przenosi się do Nowego Jorku, aby zacząć nowe życie. Nie mają nic poza sobą i swoimi ambicjami. Willem – aspirujący aktor, JB – utalentowany malarz, Malcolm – sfrustrowany architekt, oraz tajemniczy i wycofany Jude, który stanowi dla wszystkich punkt oparcia. Z czasem ich relacje stają się coraz bardziej pogmatwane za sprawą uzależnień, sukcesów, dumy.

Ciężko jednoznacznie określić co stanowi główną myśl książki, bo sprowadzenie jej tylko i wyłącznie do kwestii przyjaźni byłoby w wysokim stopniu krzywdzące. Autorka z resztą nie pozostawia czytelnikowi żadnych złudzeń, że to książka o czymś więcej, że w pewnym stopniu opowiada ona o każdym z nas. Strony powieści przepełnione są miłością (różnymi jej odmianami), więzami przyjaźni, poświęceniem, cierpliwością, wyrozumiałością, współczuciem. Te uczucia nakłaniają czytelnika do odkrycia własnego życia na nowo, do docenienia go w sposób, w który nie zrobiło się tego wcześniej. Okłamałabym Was jednak twierdząc, że tylko te pozytywne uczucia poznamy w trakcie czytania. Na równi spotkamy się ze strachem, bólem, cierpieniem, pokonywaniem własnych granic, słabości, aby w końcu zasmakować męczeńskiej walki o zachowanie godności (której momentami wydawać by się mogło, już nie posiadamy) i przeżycie.

Przyjaźń oznacza bycie świadkiem dręczących nieszczęść przyjaciela, długich okresów nudy i rzadkich triumfów. To przywilej bycia przy drugiej osobie w jej najtrudniejszych chwilach i świadomość, że samemu można się przy niej czuć podle.

Każda kolejna strona powieści to cicha zgoda czytelnika na pełne uczestnictwo w życiu czwórki przyjaciół. Pozwalamy tym samym na wszystko i stajemy się bezbronni i odsłonięci. Boli nas każdy cios, każda brutalność, każda rana, która zostaje zadana bohaterom powieści. Stapiamy się z nimi w jedność, w myślach prosząc dla nich o lepszy dzień, miesiąc, rok. Boimy się, że nie będziemy mieć w sobie dostatecznej ilości siły, aby przetrwać kolejny z rzędu upadek, kolejną porażkę. Autorka zaangażowała czytelnika, w tę historię, w tak nieprzyzwoicie wysokim stopniu, że zakrawa to chwilami na zbrodnię.

(…) cała sztuka z przyjaźnią polega na tym, aby znaleźć ludzi lepszych od siebie, nie inteligentniejszych, nie bardziej cool, ale lepszych, serdeczniejszych i bardziej wybaczających, a potem szanować ich za to, czego mogą cię nauczyć i słuchać ich, gdy mówią coś o tobie samym, choćby i najgorszego…albo i najlepszego, to się zdarza; i ufać im, co jest najtrudniejsze ze wszystkiego. Ale i najlepsze.

Małe Życie to cudowna, ponadczasowa historia, z którą powinien zapoznać się każdy bez wyjątku. Warto przedrzeć się przez początek, nie zrażać się do bohaterów oraz ich życia, które przyjdzie nam przecież z nimi dzielić przez najbliższe 800 stron, bo niezmiernie rzadko dostajemy do ręki coś tak pięknego i prawdziwego, co w pewnym stopniu, definiuje nas samych. Demaskuje człowieka, pokazując jego kruchość, słabość. Obnaża łatwość z jaką można zniszczyć człowieka ingerując tym samym w całe jego przyszłe życie. Książka amerykańskiej autorki jest trudna i wymagająca, ale zdecydowanie jedyna w swoim rodzaju. Taka, którą chciałam przeczytać od nowa, zaraz po zamknięciu okładki.

…czyli awantura o płeć

Jeśli myślicie, że ostatnimi czasy modna dyskusja na temat gender to metka, którą bez zastanowienia możecie przypiąć XXI wiekowi to jesteście w dużym błędzie. Chyba nikomu nie trzeba przedstawiać sławnej postać wykreowanej przez Alana Alexandra Milne czyli żółtego Misia o Bardzo Małym Rozumku zwanego Kubusiem Puchatkiem. Odwieczny przyjaciel naszych małych szkrabów w latach 90 zmienił płeć. Było to wynikiem podjęcia się przez panią Monikę Adamczyk-Grabowską ponownego tłumaczenia utworu angielskiego pisarza i takim oto sposobem Kubuś stał się Fredzią. Nie taką sobię znowu zwykłą Fredzią. A Fredzią Phi Phi!

Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o…

Otóż wcale nie o pieniądze, a wierne oddanie treści oryginału. Po przeczytaniu dzieła Milne, w oryginale, pani Adamczyk-Grabowska wytknęła Irenie Tuwim, autorce bardzo mocno już zakorzenionego w polskiej kulturze tłumaczenia Winnie-the-Pooh, szereg niedociągnięć, niezgodności i zaniedbań. Zarzuciła jej między innymi pozbawienie utworu charakterystycznego angielskiego humoru, spłycenie przesłania jakie książka miała ze sobą nieść i wiele innych mniej lub bardziej znaczących zmian w tekście, występujących nie tylko na poziomie leksykalnym, ale również stylistycznym.

Kubuś vs Fredzia

Zapytacie pewnie: Jakim cudem pani Adamczyk z misia imieniem Kubuś zrobiła dziewczynkę? Imię naszego misia w oryginale brzmi Winnie–the–Pooh. Cała historia związana jest z niedźwiedziem, którego w zoo odwiedzał syn autora książki, Christopher. Niedźwiadek nazywał się Winnie zdrobnienie od Winniefried, ponieważ była to dziewczynka. Słówko the lub ther jak w oryginale (r na końcu jest nieme, możliwe więc, że z tego powodu zniknęło ono potem z pisowni) ma świadczyć o płci męskiej misia, które zbudowane jest w bardzo podobny sposób jak imię Christopher. Przytoczę tutaj fragment oryginału, w którym to właśnie Christopher usiłuje wytłumaczyć narratorowi jakże ważną kwestię imienia:

When I first heard his name, I said, just as you are going to say, "But I thought he was a boy?"
"So did I," said Christopher Robin.
"Then you can't call him Winnie?"
"I don't."
"But you said----"
"He's Winnie-ther-Pooh. Don't you know what 'ther' means?"
"Ah, yes, now I do," I said quickly; and I hope you do too, because it is all the explanation you are
going to get.

Ostatnia część imienia czyli Pooh może odnosić się do jednej z wielu przygód misia, kiedy to musiał poradzić sobie z natrętnymi pszczołami. Zdmuchiwał je ze swojego noska właśnie z charakterystycznym dźwiękiem Pooh! Jest także nawiązaniem do łabędzia, który był jednym z bohaterów poprzednich książek Milne.

W pełni zrozumiałym staje się teraz chęć zachowania przez panią Adamczyk – Grabowską żeńskiego imienia misia. Pani Irena Tuwim nazywając misia bardzo popularnym polskim imieniem męskim (w dodatku zdrobniałym) w pewnym sensie ułatwiła sobie pracę. Pominęła więc kłopotliwą dla tłumacza rozmowę narratora z Christopherem. Sprawiła również, że imię, które dostał miś szybko zyskało popularność wśród dzieci. Jest łatwe do wymówienia i nie budzi złych skojarzeń, które wywołuje zbitka spółgłosek fr w słowie Fredzia.

I po co to wszystko?

Motywy tłumaczy, aby ponownie podjąć się tłumaczenia już raz przetłumaczonego dzieła są naprawdę różne. Wątpię, aby Monika Adamczyk – Grabowska sądziła, że Polacy nagle uświadomią sobie błędy jakich dopuściła się Irena Tuwim, wpadną w amok i zaczną mamrotać pod nosem przekleństwa pod jej adresem. Sama autorka powtórnego przekładu twierdzi jedynie, że chciała rzucić na utwór inne światło. Przy okazji oczywiście wytykając trochę błędów poprzedniczce. Aktualizacja przekładów i próba dostosowania ich do współczesności jest istotna i istnieje wiele dzieł, którym powtórny przekład mógłby dać drugie, nowe życie. Ludzkie myślenie ciągle się zmienia, warto więc pracować nad tym, aby społeczeństwo mogło ponownie zinterpretować starsze utwory. Znaleźć w nich coś na co nie wpadły poprzednie pokolenia. Niektóre przekłady mogą budzić kontrowersje tak jak wspomniana wyżej Fredzia Phi Phi, inne mogą zyskać większą sławę niż poprzednie przekłady. Najbardziej jednak w tym wszystkim jest to, że świat literatury ciąglę się bogaci, bo powiew świeżości i współczesności czasami jest potrzebny.

Strona główna

Jak trafnie zauważył Stephen King we wstępie do Dziewczyny z sąsiedztwa tytuł wskazuje na „głupkowate, pogodne romansidło, spacery w świetle księżyca, potańcówki w szkole”. Niech cię jednak, drogi czytelniku, nie zwiedzie pierwsze skojarzenie. W książce nie znajdziesz duchów, wampirów czy wilkołaków. Spotkasz tam o wiele gorszego potwora.

Meg i Susan są siostrami ocalałymi z wypadku samochodowego, w którym zginęli ich rodzice. Dziewczynki wprowadzają się na przedmieścia, do domu swojej ciotki Ruth, która mieszka wraz z trójką synów. Wkrótce wyjdzie na jaw, że siostrom nie będzie dana możliwość prowadzenia spokojnego życia. Bardzo dokładnie poznają jednak zawilgoconą piwnicę, sznur i ataki szału ciotki. Szaleństwo będzie ogarniało coraz większość liczbę ludzi. A siostry zostaną zdane na łaskę chłopca, który wciąż się waha między poddaniem się szaleństwu, a uratowaniu sióstr z piekła.

Ból może działać od zewnątrz.
Mam na myśli to, że czasem to, co widzisz, jest bólem. Bólem w najokrutniejszej,najczystszej formie. Bez lekarstw, snu czy nawet szoku lub śpiączki,które mogłyby cię otumanić.

Dziewczyna z sąsiedztwa to nie jest arcydzieło. To po prostu dobrze napisana książka, która przeraża swoją treścią. Mrozi czytelnikowi krew w żyłach, pokazuje mrok jaki może kryć się w człowieku i potworności na jakie ten może się zdobyć. Pod koniec książki błagałam, aby to się już skończyło, po cichu przeklinałam autora, że pokazał mi taką stronę człowieka.

Złość, nienawiść i samotność są niczym pojedynczy przycisk, czekający na palec, który poprowadzi człowieka do destrukcji.

Jack Ketchum zaprezentował nam w swojej książce korowód czarnych postaci. Skupię się tutaj głównie na Ruth, ciotce dziewczynek, która stanowiła epicentrum zła. Rzucała od czasu do czasu złotymi myślami typu: „Duma prowadzi do upadku.” lub „Wszystko, co musicie zrobić, to być mili dla kobiety, a ona zrobi dla was wszystkie miłe rzeczy, jakie tylko chcecie.”. I wierzcie mi, nie miała na myśli laurki. Ruth była kobietą złamaną przez życie. Porzucona przez męża, została sama z trójką dzieci. Ketchum daje przykład tego, że mrok, ten najgorszy z możliwych, gromadzi się właśnie w ludziach, którzy nie potrafią pogodzić się z przeszłością. Tłumią w sobie żal, gromadzą negatywne emocje, które potrzebują jedynie impulsu, katalizatora, który je uwolni. Puszka Pandory. Zło rozlewa się na innych ludzi. A im go więcej tym silniejsze się staje, tym trudniej nad nim zapanować i je powstrzymać.

Pociesza mnie w tym bagnie tylko jedna rzecz. Akcja utworu przypada na lata 50. To czas, w którym człowiek bardzo cenił swoją prywatność. To co dzieje się za moimi drzwiami nie powinno was obchodzić, to nie wasza sprawa, to nie wasz zakichany interes. „Nie wspominaj o tym.” – to słowa, które Ruth skierowała do głównego bohatera. Tak bardzo się cieszę, że czasy się zmieniły. I trzymam w sercu nadzieję, że dziś do sytuacji przedstawionej w książce by nie doszło. Zło jednak zawsze znajdzie inny sposób. Bo czy mało jest krzywdy na świecie?

Jack Ketchum, Dziewczyna z sąsiedztwa, przeł. Łukasz Dunajski, Wydawnictwo Papierowy Księżyc 2016.
Strona główna

Bookchilling

Znajdziecie mnie na:

Popularne posty

Obserwatorzy

2016 Reading Challenge